Polecam!!!

Premiera książki już 29.01!!!

Tytuł: Nie patrz

Autor: Marcel Moss 

Wydawca: Filia Mroczna Strona

Ocena: 10/10

Dziękuję Wydawnictwu Filia Mroczna Strona za egzemplarz!!!

"Wymówienie tego imienia sprawiło, że gardło ścisnęło się spazmem żalu, ale sytuacja nie pozwalała na roztrząsanie przeszłości i rozpamiętywanie krzywd. Złapała książkę, reklamówkę z pieniędzmi i pobiegła do kuchni. Tam zdążyła w ostatniej chwili, właśnie bowiem kładła książkę na szafce stojącej obok zajmowanego przez siebie krzesła, gdy dobiegł ją nieznany, wyraźnie poirytowany głos."



Wieczorową porą parę słów o książce Hanny Greń "Wioska kłamców".
Tę książkę brałam w ciemno, znam styl pisania autorki, który niezmiennie mnie zachwyca. Tak było i tym razem. Przez książkę wręcz przeleciałam, tak dobrze się to czytało.

Diona, a może raczej Dioniza to była policjantka, która pragnie dowiedzieć się kto tak naprawdę stoi za śmiercią jej ojca. Wyrusza w tym celu do Strzygomia, nazywanej przez większość Wioską kłamców. To nad tą wioską wisi klątwa, przez którą rodzą się tutaj same dziewczynki, no prawie same....
Dziewczyna zostaje dobrze przyjęta przez lokalną społeczność i rozpoczyna swoje prywatne śledztwo.
Czy uda jej się dowiedzieć co takiego się stało?
Czy to właśnie wśród mieszkańców nadal krąży morderca? A może jednak sprawcy już dawno zostali złapani i skazani, a Diona miała tylko złe przeczucie? Czy znajdzie ona sojuszników do walki z czyhającym tuż za rogiem złem?

Autorka tym razem zaskoczyła mnie swoimi odniesieniami do słowiańskich wierzeń i legend. Znalazło się tu miejsce dla strzyg, klątwy a nawet i diabła. Uwielbiam taką tematykę dlatego książka tym bardziej mi się podobała.
Historia ta jest mroczna i klimatyczna. Do tego śledztwo umiejętnie jest poprowadzone, kawałek po kawałku dowiadujemy się coraz więcej, na jaw wychodzą kolejne tajemnice. Zwroty akcji serwują nam niezłą dawkę emocji! Kiedy już myślałam, że wiem co takiego się wydarzyło, autorka umiejętnie myliła tropy i dodawała kolejny element układanki.

Książka ta to początek nowej serii, ja czekam już na kolejną część, a Wam polecam "Wioskę kłamców". Jest to naprawdę dobry kryminał, nie uświadczycie tu rozlewu krwi, pościgów, trupów i innych takich, ale jest klimat i wciąga ona niesamowicie!

Dowiadujemy się, że w okolicy dochodzi do serii włamań, a także do morderstwa.
Oczywiście pierwsze podejrzenie pada na męża ofiary. Jednak to nie on jeden mógł mieć motyw.
Im dalej tym jest coraz bardziej zagmatwana ta historia, a na jaw wychodzą coraz to nowe fakty....

Małe miasteczko, sąsiedzi, którzy niby wszystko o sobie wiedzą. Jednak w rzeczywistości wygląda to całkiem inaczej...


 Mnóstwo tutaj tajemnic, intryg. Zwrot akcji goni kolejny zwrot!
Książkę czyta się migiem, a to wszystko za sprawą tego, że chce się jak najszybciej poznać mordercę.
Czy udało mi się poprawnie wytypować kto za tym wszystkim stał?
No właśnie nie, autorka umiejętnie kierowała moją uwagą i odciągała od tego co istotne.
Zakończenie jak najbardziej mnie satysfakcjonuje.
Bohaterzy przerażają, szczególnie mąż ofiary. Nie udało mi się go do końca rozgryźć...
A sama ofiara to niezłe ziółko, a nawet to mało powiedziane, no kobieta miała swoje za uszami.

Sekrety nie powinny zostać odkryte, ale jednak prawda zawsze wychodzi na jaw!
Wystarczy mały błąd, a cały plan sypie nam się jak domek z kart.

"Nigdy nie przestanie się dziwić temu, jakie ponure sprawy i skrywane ludzkie sekrety, które w normalnych okolicznościach nie ujrzałyby światła dziennego, wychodzą przy okazji policyjnych śledztw."

Książkę jak najbardziej polecam!
Nie ma tu rozlewu krwi, ale za to jest porządnie uknuta intryga, która serwuje dużą dawkę emocji!

"Lukrecja stawia na swoim" to kolejna część przygód zwariowanej Lukrecji i jej rodzinki.
Pierwszą część pokochałam całym sercem. Moja córka natomiast była niezwykle zachwycona, a rzadko jej się to zdarza... A tę książkę czytała bez przypominania i sprawiało jej to radość. Wyczekiwałyśmy z niecierpliwością na następną część i jak tylko dotarła do nas to obie zaczytywałyśmy się wręcz przez dwa wieczory.
Książkę czyta się bardzo przyjemnie i wyjątkowo szybko. Wydanie znowu zachwyca, twarda oprawa i piękne ilustracje, do tego duże litery, które polepszają jakość czytania.
Nie zabrakło tutaj humoru, ale jednak różniła się trochę ta część od poprzedniej, przyznać muszę, że ta nowa jeszcze bardziej mi się spodobała. Lukrecja jest już starsza i ma trochę inne problemy, pragnienia i rozterki. Mogłabym nawet stwierdzić, że Lulu jest bardzo podobna do mojej Lili. Podobne sytuacje czasami można spotkać i u nas w domu.
Polubiłam bardzo bohaterów, każdy ma swój oryginalny styl i charakter.
Jak już wspominałam jest tu mnóstwo humoru, ale także ciepła. Autorka wspaniale wczuła się w tak młodą damę i doskonale oddała to co nastolatki myślą, co robią, a także jakie mogą mieć problemy. Bo czasami to co wydaje nam się błahe, dla nastolatki jest właśnie końcem świata.
Jeśli chcecie poznać cudowną bohaterkę Lulu i do tego przez kilka godzin świetnie się bawić to Wam polecam tą niezwykłą pozycję, ale szczególnie polecam ją dziewczynką w wieku 10-13, bo w tej książce mają szansę odnaleźć cząstkę siebie. 

Tytuł: Lukrecja stawia na swoim

Autor: Anne Goscinny 

Wydawca: Znak Emotikon

Ocena: 9/10

Dziękuję Wydawnictwu Znak Emotikon za egzemplarz!

Już jutro swoją premierę ma książka Roberta Małeckiego "Zadra".
Jak pewnie wiecie "Wada" to była moja najlepsza książka przeczytana w tamtym roku. Myślałam, że nic jej nie przebije. W jakim ja byłam ogromnym błędzie!

"Zadra" bije ją na łeb tą zagmatwaną kryminalną intrygą. Ta historia jest tak smutna, tak melancholijna i psychodeliczna, że jest to aż nie niewiarygodne. . Z książki wręcz wylewa się depresyjny nastrój. To jest chyba najsmutniejsza historia jaką przyszło mi czytać. Jednak jest coś w tym wszystkim, że przyciąga ona jak magnez i nie można się od niej oderwać póki nie pozna się prawdy.

Bernard Gross to mój ulubiony śledzczy, ma on niesamowity instynkt. Autor przyłożył się do stworzenia piekielnie dobrego profilu psychologicznego naszego głównego bohatera. Warstwa obyczajowa pozwala nam przeżywać razem z Bernardem wszystkie rozterki, a ma on ich wiele. Niestety los nie był dla niego łaskawy, a może też na część tego co go spotyka zapracował sobie sam. Jednak zżyłam się z nim i chciałabym by w końcu i u niego pojawiło się słońce.

W tej części możemy jeszcze bardziej poznać Skalską, to ona pomaga w dużej mierze Grossowi w rozwiązaniu tej niełatwej sprawy kryminalnej. Autor jak zwykle wciąga nas w bardzo żmudne i dokładne śledztwo. Poznajemy z bohaterami krok po kroku kolejne etapy dochodzenia. Jesteśmy przy przesłuchaniu świadków, analizujemy razem wszelkie tropy i kiedy już myślimy, że wiemy wszystko, że wiemy kto za tym stoi nagle dochodzi jeden istotny element, który burzy wszystko. Na koniec zbierałam szczenę z podłogi.

I chociaż książka to niezły grubasek to ja delektowałam się każdą stroną i mogłabym tak jeszcze długo.

"Zadra" to niezwykle klimatyczny kryminał, historia jest niezwykle spójna, a zakończenie wbija w fotel. Może i nie ma tu szybkiej akcji, ale za to jest bardzo przemyślane fabuła i te tajemnice sprzed lat, które wręcz uwielbiam w takich historiach.

Wieczorową porą parę słów o książce Karoliny Wilczyńskiej "To będą piękne święta".
To nie jest zwykła książka, to właśnie tutaj znajdziemy krótkie opowiadania. Każdy z bohaterów tych cudownych historii wspomina najbardziej magiczny dzień w roku, taki w którym dzieją się cuda. To tutaj znajdziemy prawdziwe życie, prawdziwe problemy, rozterki, bo przecież nie u każdego życie jest usłane różami. Jednak to  właśnie tutaj znajdziemy nadzieję na lepsze jutro.
A jakie było moje zdziwienie kiedy to znalazłam po każdej historii pomysły na prezenty i dekoracje. Myślę, że to bardzo dobry i praktyczny pomysł, a dzięki tym poradom odnalazłam chęć na renowację moich starych krzeseł.
Wracając jednak do zawartych w książce historii, bardzo dobrze się je czyta, nawet bez znajomości przygód bohaterów z Jagodna. Autorka ma niezwykle lekki i przyjemny styl, książkę wręcz połknęłam w jeden wieczór, nie mogłam się oderwać. Nie chcę Wam za wiele zdradzić, ale powiem jedno: WARTO sięgnąć po tę pozycję!
Polecam jeżeli chcecie umilić sobie ten zimowy wieczór, zróbcie sobie herbatkę, zawińcie się w koc i rozkoszujcie się wspaniałymi historiami!

Chyba to już ostatnia recenzja świątecznej książki. Mam taką nadzieję, że żadna mi już nie zalega 😉
Tak, więc dzisiaj przyszedł czas na parę słów o książce Sylwii Trojanowskiej "Wigilijna przystań".
I powiem Wam, że to jest kolejna piękna opowieść świąteczna, po którą warto sięgnąć.
Autorka sprawiła, że ja już po pierwszych stronach wiedziałam, że czeka mnie przepiękna historia.
Mieszkańcy Niechorza szykują się do zbliżających się świąt, ale to właśnie wtedy na jaw wychodzą pewne tajemnice. Niektórzy będą musieli zmierzyć się z problemami, czy jednak uda im się spokojnie zasiąść do wigilijnego stołu?

Mamy tu dość dużo postaci, dużo też początkowo się dzieje, przez to i ja miałam mały mętlik w głowie, ale im dalej tym coraz bardziej wszystko się rozjaśniało, a ja pokochałam każdego z osobna. Poznajemy młodą ambitną dziewczynę, która w domu niestety nie ma łatwego życia. Są też dwie rodziny, które prowadzą interes, ale niestety stale się kłócą. Jest też doświadczony latarnik, który nie jedno już widział i słyszał w swoim życiu. Jest też Pani o wielkim sercu, która prowadzi ośrodek dla kobiet, to właśnie tutaj każda ofiara przemocy domowej znajdzie schronienie... Bohaterów jest jeszcze trochę, ale sami musicie ich poznać i ich historie. Każda z postaci wnosi coś nowego, a wszystkie osoby jak się okaże coś łączy. Myślę, że każdy znajdzie w tej historii coś dla siebie. To właśnie tu odnajdziemy codzienne troski, problemy, rozterki, ale również miłość i dążenie do spełnienia marzeń.
Cudownie czytało mi się tę książkę, jest taka prawdziwa, wzruszająca i skłaniająca do refleksji.
A czy odnalazłam cząstkę siebie w którymś z bohaterów? Myślę, że tak i najbardziej mogłabym porównać się do Maji, nie wiem jak to Pani zrobiła Pani Sylwio, ale czytając miałam łzy w oczach i wrażenie, że Pani uczestniczyła w moim życiu i spisała moje wspomnienia....
Dziękuję z całego serca za tę piękną historię!
Polecam!

Ostatnio słodycze jem w ilościach hurtowych, jednak odbija się to niekorzystnie na moim ciele. Mieszczę się jeszcze w swoich ubraniach, ale już nie wiele mi brakuje... Chwilowo też nie chodzę na ćwiczenia, mam nadzieję, że od nowego roku uda mi się przynajmniej raz w tygodniu wyskoczyć na porządny wycisk. Jednak znalazłam światełko w tunelu 😁 Zawsze byłam przeciwna tym wszystkim fitbatonikom, kiedyś jakiś wpadł mi w ręce i niestety smak był drewniany.

Ostatnio coś mnie podkusiło i dałam szansę batonikom od (na FB: @osheeworld  na IG: @oshee_world)! To był strzał w dziesiątkę! Na pierwszy ogień poszedł batonik OSHEE HIGH PROTEIN LOW SUGAR o smaku słonego karmel. Mniam! Jakie to było pyszne! A w dodatku ma tylko 0,9 g cukru! To co go wyróżnia to wysoka zawartość białka, a zero TŁUSZCZÓW UTWARDZONYCH, ZERO OLEJU PALMOWEGO, ZERO SZTUCZNYCH AROMATÓW. Niebo w gębie! To jest to! W końcu znalazłam batonik, który da mi porządnego kopa do działania bez zbędnych wyrzutów sumienia! Następnie postanowiłam spróbować OSHEE CHOCO MUSLI BAR w dwóch smakach: Orzechy i Rodzynki oraz Śliwka i Żurawina. Zakochałam się ponownie. Nie dość, że są zdrowe i fit to jeszcze tak dobre! Batoniki rozpływają się w ustach! A co najlepsze w całości są oblane czekoladą…i te suszone owoce, orzechy - przepyszne! W środku znajdziemy pełnoziarniste płatki owsiane. Zostały one wzbogacone o magnez oraz 7 witamin: A, D, C, B12, B6, tiamina, ryboflawina! Czy może być coś lepszego niż pyszna, lekka przekąska, w dodatku oblana czekoladą? Mogę Wam powiedzieć, że nie ma nic lepszego! I teraz zawsze batonik będzie w mojej torebce, kiedy będę potrzebować energii!

Przyznać się muszę, że wcześniej nie słyszałam o tej książce. Autora głównie kojarzyłam do tej pory z serią o Chyłce i Zordonie oraz z kryminałami. Ostatnio miałam też przyjemność czytać "Parabellum", historia ta pozytywnie mnie zaskoczyła. Słyszałam coś kiedyś, że autor napisał nawet jakiś horror, ale żeby Remigiusz Mróz napisał science fiction to bym nie powiedziała, a tu taka niespodzianka.

Nie wiem jak autor to robi, ale pisze on tak, że chce się to czytać, potrafi on stworzyć taką fabułę, że już od samego początku zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, a nasza ciekawość stale rośnie.
Science fiction to nie jest mój ulubiony gatunek, jeszcze jakiś czas temu odrzuciłabym tę książkę. Cieszę się jednak, że ją przeczytałam.

Główny bohater to członek załogi statku kosmicznego. Wyruszył on, by kolonizować odległą planetę. Przez 100 lat miał pozostać w stanie stazy, jednak po 50 latach zostaje wybudzony. To co widzi po przebudzeniu sprawia, że jeży nam się włos na głowie.
Praktycznie cała załoga zostaje zmasakrowana, przeżył on oraz jeszcze jeden członek załogi. Kto dokonał tak brutalnego mordu i po co? Czy morderca jest jeszcze na statku?
Na pomoc rusza im inna załoga, niestety musi minąć 50 lat, by statki się spotkały....

Zacznę od minusów, jak dla mnie za dużo było fachowego nazewnictwa, momentami mnie to przytłaczało. 
Fabuła jednak zaskakuje, autor umiejętnie myli nam różne nasze tropy. Miał on doskonały pomysł na tę historię i myślę, że w pełni go wykorzystał. Sprawił on, że polubiłam się z gatunkiem science fiction i z chęcią kiedyś jeszcze sięgnę po coś podobnego.
Tu nie ma czasu na nudę, autor co rusz serwuje nam coś nowego, a dzięki temu napięcie stale rośnie.
Jak to w książkach Mroza, czytało mi się ją równie szybko jak i przyjemnie.
Wyśmienicie wyszło autorowi połączenie kryminału z science fiction, ja chcę znowu wybrać się w tak niesamowitą kosmiczną przygodę!
Bohaterzy zaskoczyli mnie niejednokrotnie i polubiłam ich, szczególnie Hakona.