Wieczorową porą parę słów o książce "Wrzask" Izabeli Janiszewskiej.
Zacznę od tego, że ostatnio mam szczęście do dobrych książek i chociaż walczę z kryzysem czytelniczym, a do tego ból oka nie pomaga to jak już zabieram się za jakąś książkę to wciąga ona mnie na tyle, że chwilowo zapominam o wszystkim i daję się porwać akcji, którą tworzy autor, mam nadzieję, że jeszcze długo pociągnę tę dobrą passę.



Tak też było z debiutancką książką Izabeli Janiszewskiej, od samego początku książka intryguje i wciąga nas w wir wydarzeń. Pierwsze strony serwują już takie emocje, że ciężko jest książkę o tak! po prostu odłożyć! Nie ważne było wtedy to, że dzieciaki wrzeszczały w drugim pokoju, że mąż czekał głodny na obiad, a w pralce było pranie do rozłożenia, to wszystko było nieważne, ważne w tym momencie było to co działo się w książce. A działo się dużo... Intrygujące zagadki, mnóstwo zwrotów akcji, skomplikowane śledztwo i oryginalne, ale bardzo autentyczne postaci.
Książkę przeczytałam mogłabym powiedzieć na jednym wdechu, wzięłam ją i połknęłam na raz i wiecie co... Miałam ochotę krzyczeć, wrzeszczeć głośno, bo ja chcę kolejną część! I to jak najszybciej!
Wszystkie poruszone tutaj wątki, mają swoje logiczne wyjaśnienie, wszystkie niewiadome na końcu układają się jak puzzle, wszystko trafia na swoje miejsce, a człowiek łapie się za głowę i zastanawia się jak wcześniej mógł po tych okruszkach tego nie ułożyć, a zakończenie jest fenomenalne, genialne. Całość oceniam bardzo wysoko! Dawno żadna książka nie wywołała u mnie tyle emocji co właśnie ta historia!
Ja chcę więcej takich debiutów oraz czekam na dalszy ciąg :)
Polecam!
Premiera książki już jutro!

Kamieńska znowu na tropie!
Uwielbiam książki autorki, ta chyba będzie tą moją ulubioną.
To bardzo dobrze skonstruowany kryminał, wciągnął mnie już od pierwszej strony i trzymał w napięciu do samego końca. Chociaż akcja nie leci na łeb na szyję, to i tak z wielką ciekawością przewraca się kolejne strony.
Autorka bardzo dobrze łączy wątki obyczajowe z tymi kryminalanymi. Jak zawsze w książce z major Kamieńską mamy mnóstwo wątków i jeszcze więcej postaci, początkowo można czuć zagubienie, ale w miarę czytania wszystko się rozjaśnia, a nawet rosyjskie nazwiska przestają przeszkadzać.
W tej części przed Kamieńską ciężkie zadanie. W wybuchu ginie młoda kobieta, a jedynym świadkiem jest niewidomy chłopak, czy zdoła on pomóc w rozwiązaniu śledztwa?
Czy Kamieńska odnajdzie zamachowca?

Marinina stworzyła naprawdę świetną postać, Kamieńska ma wszystkie cechy jakie powinien mieć wyśmienity śledczy, to właśnie ona analizuje ludzkie zachowania, potrafi wejść do głowy sprawcy, a dzięki temu udaje jej się rozwikłać często niełatwe sprawy. Do tego bije od niej spokój i opanowanie, a w tym zawodzie jest to na wagę złota.
Klimat Moskwy jest na tyle dobry, że czułam jakbym się tam przeniosła i chodziła tymi wszystkimi uliczkami, spotykała znajome osoby. Wszystko na pierwszy rzut oka wygląda wspaniale, ale dopiero jak się człowiek przyjrzy bliżej to zauważa wylewający się brud i ludzi, którzy z zazdrości są w stanie zabić...
Jeśli jeszcze nie czytaliście serii z major Kamieńską to ja Wam ją szczególnie polecam!

Na początku muszę przyznać, że nie czytałam poprzedniej części, ale zupełnie mi to nie przeszkodziło w pozytywnym odbiorze tej historii.
Książka bardzo mnie zaskoczyła, autor napisał naprawdę dobry i taki surowy kryminał. Każde słowo, zdanie jest wyważone, nie ma tu miejsca na tak zwane lanie wody.



Rok 1997, Warszawska Praga, okolice klubu, to właśnie tu zostaje porwana Sara Wagniewska, córka milionera. Policja jednak już na początku robi mnóstwo błędów, jest tu dużo niedociągnięć z ich strony. Ojciec dziewczyny jednak robi wszystko, by odnaleźć córkę, wynajmuje detektywa, wpłaca okup, jednak i to nie pomaga... Dziewczyna nie wraca. Za to jest przetrzymywana w kiepskich warunkach, dostaje jedzenie raz dziennie, w całym pomieszczeniu śmierdzi kałem i moczem, a do tego jest gwałcona... Po pewnym czasie policja powołuje specjalną grupę, która ma odnaleźć dziewczynę. Grupą dowodzi Maria Stefańska, a wśród zwerbowanych policjantów znajduje się Emil Stempor, policjant, który zrobi wszystko, by odnaleźć dziewczynę...
Czy Sara to wszystko wytrzyma? Czy policji uda się odnaleźć dziewczynę? Czy Emil zdoła wpaść na jakiś ślad? Czemu dziewczyna została porwana?

"Czas Wagi" powstał na podstawie prawdziwych wydarzeń, była to najgłośniejsza sprawa porwania w historii III RP. Książkę czyta się wyjątkowo dobrze, a autor zapewnia nam niezłą dawkę emocji. Ciężko oderwać się od tej historii. Cały czas zastanawiałam się co takiego się wydarzyło, kto stał za porwaniem, ale nie domyśliłam się ani trochę takiego właśnie zakończenia.
Autor ukazuje nam prawdziwy obraz policji, ze wszystkimi jej przywarami, a ma do tego pełne prawo, bo przecież jest czynnym policjantem to zna to wszystko od podszewki.
Każda z postaci była jakaś, każdej autor dodał coś charakterystycznego, nie zawsze były to dobre cechy, ale to właśnie sprawiło, że bohaterzy byli bardzo realni.
Emil Stempor działa według swojego kodeksu, ale zawsze staje w obronie tych słabszych. Polubiłam tego bohatera i z chęcią wrócę do poprzednich części po to by jeszcze lepiej go poznać.
Jego kumpel Kosar jest całkiem inny, ale przez to ze Stemporem tworzą idealny duet.
Ciekawie czytało się też wstawki z moich okolic, autor oraz główny bohater Emil Stempor pochodzą z Opola, a to przecież rzut kamieniem ode mnie :)
Prawdziwość, surowość, zawiła zagadka kryminalna, układy nie tylko te polityczne, samobójstwo, media, a do tego nieustępliwy Emil Stempor to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową i sprawia, że książkę wręcz się pochłania! Genialny kryminał!
.
.
.
Czytaliście?
Macie w planach?
.
.
Miłego dnia ❤️

Wieczorową porą parę słów o książce która już jutro ma swoją premierę! Najnowsza książka Remigiusza Mroza @remigiuszmroz "Ekstradycja" to już 11 tom przygód Chyłki i Zordona @czwartastronakryminalu
Przyznam szczerze i bez bicia, że jest to jedna z moich ulubionych serii. Na kolejną część zawsze czekam z ogromną niecierpliwością. Zawsze książka kończy się tak, że mam ochotę autora zamordować, bo żeby kończyć w taki sposób, by czytelnik znowu usychał i tęsknił i wyczekiwał.... Jedynie ratuje autora to, że książki wydaje on w ekspresowym tempie i nie każe długo czekać na następną część.
Wracając do "Ekstradycji" to historię tę czyta się jak zwykle w ekspresowym tempie. Teksty i przepychanki słowne głównych bohaterów sprawiły, że czasami śmiałam się w głos, tylko domownicy co rusz zerkali co mi się takiego dzieje. Autor utkał znowu intrygę na wysokim poziomie, niby krążyłam koło rozwiązania, niby już wiedziałam, ale zawsze dochodził kolejny zwrot akcji, który wywracał moją teorię do góry nogami. Na końcu jak zawsze wszystko układa się idealnie, wszystkie elementy trafiają na swoje miejsce, a ja zastanawiałam się jak mogłam tego wcześniej nie zauważyć. Chyłka wróciła do gry i to na jakim poziomie, znowu jest zadziorna, pomysłowa i nad wyraz wyrazista.
Mogłam znowu poczuć miłość w powietrzu, chociaż Chyłce i Zordonowi daleko do romantyków. Podoba mi się ich układ, cały czas bowiem oni się docierają, ale wiedzą jedno, że są w stanie dla drugiej osoby zrobić wszystko, dosłownie wszystko. Wplątują się oni jak zawsze w sprawę beznadziejną, ale przecież kto miałby inny ją rozwiązać jak nie ta dwójka.
Cały czas mamy też na celowniku sprawę Langera, czy dowiemy się w końcu kto go zabił i dlaczego? Czy Chyłka będzie w stanie udowodnić swoją niewinność?
Oj dużo się tu dzieje, ale ja to lubię. Żałowałam jak zawsze tego, że skończyła mi się książka, a wraz z tym zostałam z kolejnymi pytaniami...
Nie pozostaje mi nic innego jak teraz tylko czekać na kolejną część przygód mojej ulubionej pary prawników!
Polecam!
.
.
.
Macie w planach tę książkę?
.
.
.
Miłego wieczorku ❤️

Wieczorową porą parę słów o książce Baracka Obamy "Odziedziczone marzenia"
Ponad tydzień temu była premiera wznowionego wydania tej książki. W tamtym roku czytałam książkę Michelle Obamy, dlatego też z ogromną chęcią sięgnęłam po tę autobiografię.
Z wielką ciekawością przewracałam kolejne strony.
Wielką fanką może nie jestem, ale podziwiałam zawsze klasę Baracka Obamy, jego charyzmę, poczucie humoru i dystans do samego siebie.
Chciałam się dowiedzieć przede wszystkim kim był Barack Obama w młodości, co go ukształtowało, co miało wpływ na jego wybory życiowe, do czego dążył. Czytając książkę byłam pod coraz większym wrażeniem jak on patrzył na świat, zawsze był odważny, zawsze z determinacją dążył do wyznaczonych celów i chociaż nie miał znajomości, pieniędzy to teraz każdy zna jego nazwisko.
W książce znajdziemy mnóstwo historii związanych z jego rodziną. Początkowo możemy czuć się zagubieni, kolejność rozdziałów może wydawać nam się dość dziwna, dopiero pod koniec dochodzimy do momentu, który nam wszystko rozjaśnia.
Barack nie miał łatwo, czarny ojciec pochodzący z Afryki, biała matka pochodząca z Ameryki. W tamtych czasach było to dość zaskakujące połączenie, przede wszystkim ze względów rasowych. W tej książce odnajdziemy bardzo dużo emocji, Barack obnaża przed nami wszystko, pokazuje walkę o własną tożsamość.
Wszystkie zawarte tutaj historie dają nam pełen obraz byłego już Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Gdyby każdy kto pełni tak ważną funkcję w państwie był chociaż w połowie podobny do Baracka...
Polubiłam tego mężczyznę jeszcze bardziej, jeszcze bardziej cenię.
Książki nie czyta się lekko i przyjemnie, jest dość ciężka. Trzeba się wyjątkowo skupić, by się nie pogubić w mnogości informacji, ale myślę, że warto po nią sięgnąć!

Wieczorową porą parę słów o książce "Bezwład". Gdy tylko przeczytalam opis w zapowiedziach to wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Katastrofa lotnicza, Góry Skaliste i walka o przetrwanie. Myślę sobie "Cudownie, w końcu coś innego", ale czy byłam tak samo zachwycona kiedy już kończyłam tę książkę?

Allison przeżywa katastrofę lotniczą, ale to dopiero początek... Niestety dziewczyna wie coś strasznego co nie może ujrzeć światła dziennego, a nie wszystkim się to podoba. Maggie również dźwiga na swoich barkach tajemnicę, po śmierci męża jej kontakt z Allison się urwał, niestety nic o niej nie wie... Kiedy dowiaduje się o katastrofie lotniczej wszelkimi sposobami próbuje odkryć prawdę i uratować córkę, ale czy jej się to uda?

Zacznijmy może od początku, którym niestety nie byłam zachwycona. Ciągnął mi się jak flaki z olejem. Myślami byłam wszędzie tylko nie przy książce. Opisy mnie strasznie wynudziły, brakowało mi jakiegokolwiek napięcia i emocji. Coś drgnęło kiedy minęłam setną stronę, wtedy to mogłam już czytać. Akcja przyspieszyła, wydarzenia zaczęły być ciekawe, a i napięcie wzrosło. Myślę, że chętnie obejrzałabym film nakręcony na podstawie tej powieści.
Fabuła została przez autorkę bardzo dobrze zaplanowana, ma logiczne wytłumaczenie wszystkich wydarzeń. Jak już przebrnęłam przez początek to nawet i lekko i przyjemnie się czytało.
Akcję śledzimy z dwóch perspektyw, co też daje nam daje lepszy obraz sytuacji.
Zabrakło mi na koniec efektu WOW, który dodaje tego czegoś. Historia niestety była dla mnie dość przewidywalna.
Książka będzie dobra dla kogoś kto chce czegoś innego niż obyczajówka, ale nie lubi zbyt mocnych wrażeń. Przy tej książce można się na chwilę odmóżdżyć! Taki lekki thrillerek :)

"Zdzisiek słał Wandzie zakochane spojrzenia przy każdej okazji, zachwycał się jej warkoczem, zielonością oczu, klasycznym profilem. Robił wtedy baranią minę i cielęce oczy, rozmarzone, maślane, nieobecne. Od razu potrafiła rozpoznać te momenty zachwytu. Czuła się początkowo zawstydzona, a potem, kiedy dotarło do niej, że to właśnie jej, Wandzie, przygląda się z taką miłością ten dobry, ciepły, wspaniały mężczyzna, że to za nią wodzi zakochanym wzrokiem, urosła wewnętrznie, rozwinęła się z dziewczątka w kobietę."

Dzisiaj premiera książki "Czarne miasto" Marty Knopik.
Już od samego początku książka intryguje, historia wręcz prosi się o przeczytanie. Okładka elektryzuje, w całej jej prostocie ukryte jest piękno!
Tak samo jest z całą tą powieścią.
Nie wiedziałam na co się piszę!
Tej książki nie można przyporządkować do jednego gatunku. Ta książka jest niesamowita!

Wanda to mieszkanka Czarnego Miasta, w swoim dużym mieszkaniu mieszka samotnie. Jej mąż Zdzisiek zginął w kopalni w Roku Zaćmienia. Kobieta do tej pory nie otrząsnęła się z żałoby. Jej córki Bianka i Belinda wyemigrowały do Białego Miasta. Niestety sny i wspomnienia nie pozwalają uwolnić im się od tragicznych wydarzeń....

Zgniotła mnie ta historia! Przytłoczyła nadmiarem wrażeń! Raz się śmiałam, a zaraz płakałam. Zupełnie nie spodziewałam się tego! Piękna, magiczna, mroczna zarazem!
Prosta, aczkolwiek wyszukana. Inna, ponadczasowa. Brakuje mi odpowiednich słów, by wszystko to opisać. Każdy musi sam sięgnąć po tę książkę i przekonać się na własnej skórze, oddać się tej nostalgii, przeżyć z bohaterami ich żałobę. Są tu smutne momenty, ale również pojawia się słońce! Dobro wraca, a spokój wylewa się na ludzkie dusze.

"Czarne miasto" to wyjątkowy debiut! Jestem zachwycona to mało powiedziane!